Σαν Μπάμπης κι εσύ...

σε λίγο...

2012-03-05T07:17:00.001+02:00

δεν παθαίνουμε βρε τίποτα εμείς, μπορεί να κατσουφιάζουμε για λίγο, να πονάμε για λίγο, να απογοητευόμαστε αλλά ναι, είναι για λίγο...πάλι θα πάρουμε τους δρόμους με τις ξεχασμένες νεραντζιές και θα κινήσουμε για το Αδύνατο, πάλι θα ονειρευτούμε μέσα σ' ένα ποτηράκι ρακής, πάλι θα μιλήσουμε για ξανθές θάλασσες και γαλανούς ουρανούς, χούφτες - χούφτες θα βγάζουμε τα αστέρια από την τσέπη του πουκάμισου και θα τα δωρίζουμε σε όποιον δεν έχει ξαναδεί ποτέ του άστρο...κι είναι πολλοί! ακόμα και στον πόλεμο των φιλιών άμα χάσουμε πάλι σε πόλεμο καινούριο θα μπλέξουμε, της αιώνιας ανοίξεως γνήσια τέκνα...γιατί έτσι συνηθίσαμε να βγάζουμε πέρα τη ζωή, παλεύοντας, πολεμώντας και ονειρευόμενοι ένα καλύτερο αύριο...μόνο να, είναι κάτι μικρές αρνήσεις, αναποδιές της ζωής πες, που σε κάνουν για μια στιγμή να αισθάνεσαι βαρύς και κουρασμένος, να επιθυμείς να κάτσεις σε μια γωνιά κοιτώντας τα αποδημητικά της σκέψης σου κι όλες εκείνες τις λύπες που θες να ξεχάσεις και να 'χεις μια θλίψη σαν σβωλαράκι χώμα στο στήθος σου να σε βαραίνει...κι αναστενάζεις μα το σβωλαράκι εκεί, συμπαγές και πυκνό και δεν βρίσκεται ούτε ένα χέρι να φυτέψει λίγο δυόσμο ή ότι άλλο μυριστικό να σπάσει λίγο το γινάτι του...απλά περιμένουμε να βρέξει...κι εσύ κι εγώ και όλοι μας κι ας είμαστε κατά βάση του ήλιου παιδιά!
Μπάμπης

revolusion

2012-02-29T20:01:00.003+02:00

Την άσφαλτο που όρισα με τα βήματά μου φέτος είχα χρόνια να την ορίσω. Το ίδιο και τις ανάσες μου. Δακρυγόνα, νεραντζιές και σπίτια υπό κατεδάφιση, όλα σε τέλεια αρμονία. Κι αλκοόλ να κυλάει στη φλέβα σαν ισχυρό αντίδοτο. Δεν θα πεθάνουμε ρε πούστηδες ποτέ! Άτιμη ράτσα είμαστε! Όσο μας κλαδεύεις, ανθίζουμε! Όσο μας πατάς, ομορφαίνουμε! Όσο μας μικραίνεις, τρανεύουμε! Μονάχα που αργούμε να πάρουμε μπροστά, να νιώσουμε τη δύναμή μας αδερφέ! Αλλά απ' τη στιγμή που ακούσουμε το αλύχτισμα του λύκου στα σπλάχνα μας, μη φοβάσαι! Θα τα πάρει όλα ο διάολος! Και μαζί του κι αυτούς που θαρρούν πως μπορούνε να παίξουνε με τις ζωές μας!
Κι ύστερα είδα έξαφνα τα μάτια σου! Χρυσίζανε στις γκριμάτσες του ήλιου! Τσιγκούνης αυτός και δεν έλιωνε στις λίμνες τους, λίγο απ' το χρυσαφί του έστελνε από καιρό σε καιρό, να, έτσι...να στραβώνει τους ανίδεους. Δεν το κατάλαβα απ' την αρχή τι συνέβηκε.
Σαν είσαι από χρόνια ζαλισμένος και μονόχνωτος, πώς να την παλέψεις του κόσμου την φασαρία;
Πάγωνε τα πάντα ο παλιόκαιρος γύρω μας, τέτοιες χαμηλές θερμοκρασίες είχανε χρόνια να δούνε στην πρωτεύουσα - για την τύχη μας κι αυτό, σκέφτηκα, ο που δεν άντεχα το κρύο - μα τα χείλια σου κόκκινα σαν ώριμα βύσσινα σχηματίζανε λέξεις, συνθήματα, χαμόγελα.
Υπάρχει ακόμα τόση ομορφιά στον κόσμο; μονολόγησα ο αδαής κι ένιωσα να δένεται η αγάπη στο στομάχι μου κόμπο τον κόμπο.
Κι ήταν αυτή η έφηβη αγάπη που ροβολούσε δυο - δυο τα στενά ψάχνοντας για τον καλύτερο κόσμο που ονειρευτήκαμε. Για τα χέρια σου που μοιάζουν σχεδόν διάφανα όταν κρατάς το τσιγάρο, για τη λύπη που ωριμάζει σαν ξανθό σταφύλι στο βλέμμα σου, όταν αφηρημένη κοιτάς πέρα μακριά μια εικόνα που κανείς άλλος δεν είδε. Για τις γκριμάτσες που κάνεις αθέλητα όταν με προσοχή ζητάς ν' ακούσεις κάτι. Για το άρωμά σου που μοιάζει απογευματιάτικο ανοίξεως παιχνίδι στη γειτονιά με την παλιοπαρέα. Για τα ποτάμια που σέρνεις στο βήμα σου, αφρίζοντα κι ορμητικά, τόσο, όσο...η απόσταση να τα οπλίζει με περίσσια δύναμη. Ποιος να σε πλησιάσει;
Κοιτάω στον ουρανό τα σύννεφα που τρέχουν και χαμογελώ. Α! η επανάσταση οφείλει να μας χαρίσει έναν μεγάλο έρωτα αδέρφια! Έναν έρωτα που θα μας κάνει και πάλι παιδιά! Γιατί αν είναι να γκρεμίσουμε τούτον τον κόσμο και να τον φτιάξουμε απ' την αρχή ξανά, καλύτερα να ξεκινήσουμε από την πρώτη ύλη των παιχνιδιών που μας αντρείωσαν.
Χώμα, νερό, φαντασία και όνειρο. Αλλιώς πάλι λάθος θα τα κάνουμε. Κι είναι η αλήθεια πως για άλλα λάθη δεν μας παίρνει.

...........

2011-11-30T15:00:00.003+02:00

Απ' τα κομμένα καλώδια της μνήμης μου διαχέονται νεαρές ηλεκτρικές εκκενώσεις. Σέρνω τα παπούτσια μου στο δρόμο. Ο θόρυβος της ανίας μ' ακολουθεί κατά πόδας σαν πιστό σκυλί. Κοιτάω την άσφαλτο. Μάτια που γλιστρούν πάνω στο γδαρμένο οδόστρωμα. Δε διασκεδάζω.

Ψάχνω το δαγκωμένο κομμάτι του μήλου. Αυτό που δεν πρόλαβε να πιάσει σκουλήκι και καημό.

Ψάχνω...

Ζούμε τη ζωή μας με αστραπές, με φωτεινές επιγραφές και γλομπάκια που αναβοσβήνουν. Όσο και να το θες όμως τα Χριστούγεννα δεν μπορούν να κρατήσουν για πάντα. Κι αυτό που περιμένει το θείο βρέφος με την ενηλικίωση είναι ένας αναπόφευκτος σταυρός.

Γι' αυτό σου λέω...ψάχνω το κομμάτι του μήλου που κουβαλάει πάνω του όλη τη λαχτάρα μιας δαγκωματιάς.

Οι αμαρτίες μας είναι τα βότσαλα που ταράζουν την ακινησία της λίμνης. Δημιουργούν αναστάτωση, δε λέω αλλά το στάσιμο νερό πόση γλίτσα κρύβει...

Και είναι μέρες - σαν σήμερα - που ο ουρανός κατεβαίνει με θόρυβο ν' ανταμώσει τη γη κι εσύ είσαι στη μέση. Διπλώνεσαι στα δυο, γονατίζεις, σου κόβεται η ανάσα από το βάρος, σε πονάνε τα πόδια σου απ' την αντίστροφη πίεση. Εγκλωβισμένος!

Και δεν μπορείς να δώσεις μια και να πετάξεις από πάνω σου όλο το βάρος! Και δεν μπορείς να δώσεις μια και να πεταχτείς κι εσύ ο ίδιος στα μεσούρανα, εν τω μέσω νεφών να παραστήσεις ξανά τον καινούριο Μεσσία. Θα 'θελες αλλά η γνώση από πριν του αναπόφευκτου σταυρού εξακολουθεί να σε τρομάζει.

Κοιτάω την άσφαλτο. Με μικρά, ποντικίσια μάτια που διατρέχουν το δρόμο απ' άκρη σ' άκρη.

Ανακαλύπτω οπουδήποτε πεταμένα μήλα με το σημάδι του πειρασμού πάνω τους. Επιδεικνυόμενα. Ο ίδιος ο πειρασμός λείπει.

Κάπου εκεί στο χάσιμο απωλέσαμε και το παιχνίδι μάστορα! Κι ο ουρανός όλο και χαμηλώνει...

οι αγίνωτοι έρωτες

2011-11-25T18:47:00.002+02:00

...από παιδί, μια ζωή - όσο κι αν πεις πως ακούγεται υπερβολικό αυτό,

μια ζωή...τι είναι μια ζωή δηλαδή? πώς μετριέται? σε δρασκελιές? σε μέτρα?

με ώρες και σε λεπτά? σε νύχτες και σε μέρες? όπως και να...πάλι χαμένος

είσαι...δεν μπαίνει το εύρος της ζωής σε κουτάκια, δεν φυλακίζεται η ουσία της,

άλλος μέσα σε μια στιγμή ζει όλη του τη ζωή έτσι που μετά, καμιά σημασία δεν

έχει αν ανασαίνει ή όχι κι άλλος σέρνεται ανάμεσα στα χρόνια ψάχνοντας εναγώνια

να ανακαλύψει και να ζήσει μία μόνο στιγμή...και αν το πετύχει καλά είναι...εάν όχι...

τι να μετρήσω λοιπόν και πώς? αχ! δίκοπο μαχαίρι είναι ο χρόνος...ή θα τον πετύχεις

στις καλές του και θα σε χτυπήσει θωπευτικά στην πλάτη ή που θα 'χει νεύρα και θα

σε γκρεμίσει με τη μούρη απ' την ψευδαίσθηση...τι λέγαμε όμως πριν? α! ναι...για τους

αγίνωτους έρωτες...εκείνους τους έρωτες που έμοιαζαν ροδοκόκκινοι και χνουδωτοί

κρεμασμένοι σε γερά κλαριά και προκαλούσαν τις αισθήσεις σου...να τους αρπάξεις!

αυτό ήθελες...να μη σκεφτείς τίποτα...να τους αρπάξεις και να χώσεις τα δόντια σου

αχόρταγα στην κρουστή τους σάρκα...κι όταν αντί για τους χυμούς που προσδοκούσες

να γευτείς...τυραννούσες τους γευστικούς σου κάλυκες σε στεγνό έδαφος απογοητευμένος

άφηνες πίσω το μισοδαγκωμένο φρούτο στο καλάθι...κι αναρωτιόσουνα πάντα...πότε

στ' αλήθεια ωριμάζει η Αγάπη? πότε είναι η πιο σωστή ώρα να δρέψεις τον καρπό που σε

προκαλεί?

... κι ύστερα πέρασαν τα χρόνια των πολλών...έτσι που το παιδί που αναζητούσε κρύφτηκε

πίσω από μια μικρομέγαλη σκιά...τώρα δεν άπλωνε ξεδιάντροπα το χέρι, δεν ριχνόταν

με ορμή στην γευστική ανακάλυψη...μετρούσε θερμίδες και συντηρητικά...αφαιρούσε στοιχεία

και μέταλλα...διάλεγε προσεχτικά από απλωμένους πάγκους καθωσπρέπει μαγαζιών

μα ακόμα μέσα του δεν είχε δώσει απάντηση στην ερώτηση των πρώτων του αναζητήσεων...

Άραγε πότε ωριμάζει η Αγάπη?

Άραγε πότε ωριμάζω εγώ για την Αγάπη? ίσως ήταν μια σωστά διατυπωμένη ερώτηση που λες...

ο κυματοθραύστης...

2011-11-22T20:48:00.004+02:00

Κάθε βράδυ, την ίδια ώρα, την ώρα που η νύχτα αρχίζει ν' απλώνει τους ίσκιους της στον τοίχο μου, νιώθω έναν πόνο στο στομάχι. Μπορεί να 'ναι ενθύμιο από κάτι μέσα μου που μπαγιάτεψε, δεν ξέρω.

Ξέρεις τι ζημιά μπορεί να σου κάνει ένα χαλασμένο φαγητό; Και δεν εννοώ τα υλικά που αλλοιώθηκαν και πάνε. Εννοώ την αγάπη που ξίνισε και του στερεί τη μοσχοβολιά.

Αν έχεις φάει φαγητό μαγειρεμένο χωρίς αγάπη με καταλαβαίνεις...

Μπορεί και να με πειράζουνε τα ξυραφάκια που μασάω όλη μέρα. Τσίχλες καθόλου αρωματικές μα αναγκαίες. Σου τα χώνουν στο στόμα θες δεν θες.

"Φάτο! Όλο!" διαταγή - επιταγή κι αν μπορείς κάνε αλλιώς.

Χρόνια τώρα στέκομαι στην άκρη ενός δρόμου. Επάγγελμα : κυματοθραύστης!

Καμιά φορά, όταν ξεχνιέμαι και κοιτάζομαι στα μάτια βλέπω μια απέραντη άσφαλτο κι αμέτρητα αυτοκίνητα. Πώς με περπάτησαν τόσα αυτοκίνητα; Πώς δεν το κατάλαβα όταν έπρεπε; Λάθος! Πώς δεν το κατάλαβα όταν μπορούσα;

Μα όσες φορές σκάγανε επάνω μου τα κύματα της τσιμεντένιας θάλασσας εγώ κοιτούσα πέρα μακριά ένα κόκκινο μπαλόνι. Κι άπλωνα τα χέρια να το αγγίξω.

Μπορεί ένας κυματοθραύστης ν' αγγίξει τον ουρανό;

Στην τσέπη μου έχω ένα κινητό που ζουζουνίζει σαν εγκλωβισμένο έντομο. Συχνά το χρησιμοποιώ σαν σημειωματάριο. Αλλιώς είμαι αφηρημένος. Ότι και να μου πεις θα το ξεχάσω. Είναι πιο εύκολο να ξεχνάς, πονάει λιγότερο. Και δεν κοστίζει.

Μέσα στη μέρα το κοιτώ εκατό φορές. Ένα μήνυμα περιμένω. Δικό σου. Χρόνια τώρα. Έχω ξεχάσει από πότε. Πιθανόν από πάντα. Κατά το απόγευμα το πετάω στον πάγκο της κουζίνας.

Και το ξεχνώ. Είναι πιο εύκολο. Μα μου κοστίζει.

Γιατί περιμένω ακόμα; Κι εγώ καλά - καλά δεν ξέρω. Αλλά με τόσα θαύματα που κάνει η τεχνολογία στις μέρες μας πίστευα πως ίσως και να γινότανε, να έβρισκα έναν τρόπο, ν' αγγίξω έτσι το κόκκινο μπαλόνι.

Δεν πιστεύω πια στα λόγια των ανθρώπων. Οι άνθρωποι μιλάνε πολύ, λένε μεγάλα και κάνουν τίποτα!

Το νιώθω στο βήμα τους όταν με διασχίζουν. Περπατούν με έλλειψη πίστης. Και είναι το επόμενο βήμα τους η αναίρεση του προηγούμενου. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί.

Εδώ μάλλον ισχύει το "γιατί έτσι" των παιδιών και των πεισμάτων.

Άλλωστε πόσα μπορώ να ξέρω κι εγώ με σιγουριά; Εγώ είπαμε, είμαι ένας κυματοθραύστης.

Που ζω στην αλήθεια με ψεύτικα κύματα. Και καράβι στον ορίζοντα δεν φάνηκε, πουθενά. Μονάχα κόκκινα μπαλόνια βλέπω κατά καιρούς, κόκκινα μπαλόνια που ν' αγγίξω δεν μπορώ.

Κάθε βράδυ την ίδια ώρα με πονάει το στομάχι μου. Λέω πως είναι απ' τα ξυραφάκια που καταπίνω όλη μέρα. Οξείδωσα τη λύπη μου για να την αντέχω.

Και καράβι στον ορίζοντα δεν φαίνεται πουθενά...

νοτιοδυτικά της λείπεις...

2011-11-21T20:45:00.006+02:00

Τα πρωινά ξυπνάω θαρρείς και σηκώνομαι από χειμερία νάρκη. Με τα μάτια κλειστά σηκώνομαι, αρκουδίζοντας σαν μωρό που φοβάται να εξερευνήσει την καινούρια μέρα.

"Μη! Κακό" μου είπαν κάποτε φαίνεται με μεταλλική φωνή κι έτσι με κάθε βήμα λες και με χτυπούν χιλιάδες μικρές ηλεκτρικές εκκενώσεις.

Ανατριχιάζω.

Στον λαιμό μου κάθε πρωί σκαλωμένη μια πίκρα. Βήχω, ξεροβήχω μα δεν...

Είναι που μου λείπεις θαρρώ. Θαρρώ μα δεν έχω θάρρος να στο δείξω. Άσε δε το να στο πω.

Περιφέρομαι μέσα στο σπίτι επιμένοντας να έχω κλειστά τα μάτια. Σκοντάφτω στα έπιπλα κι ο νεαρός πόνος του αναπάντεχου χτυπήματος - αλλά τόσο ηθελημένου - μοιάζει με έρωτα.

Το σκέφτομαι και τρελαίνομαι...

Φτιάχνω καφέ μ' ένα τσιγάρο κολλημένο στα χείλη. Πιο εύκολο αυτό. Θα ήθελα να πω το όνομά σου μα αντί γι' αυτό καπνίζω. Δύσκολο! Δύσκολα όλα που γίνανε πια.

Είναι που μεγαλώνω; Αναρωτιέμαι πάλι.

Ανατριχιάζω.

Δοκιμάζω τη γεύση των γραμμάτων. Ανάμεικτα σύμφωνα, φωνήεντα και καφές μέτριος, πρωινός. Το όνομά σου έχει την γεύση της βιασύνης. Και του μη χορτασμένου.

Ξέρω τη συνέχεια.

Θα ντυθώ και θα βγω στον δρόμο. Θα σε ψάχνω με το βλέμμα παντού. Οι περαστικοί με κοιτάζουν με μια μόνιμη απορία. Δεν έχουν συνηθίσει σ' αυτήν τη μορφή ελεημοσύνης.

Ούτε κι εγώ.

Κι ύστερα δουλειά. Πάλι θα σε ψάχνω. Μέσα στην τσέπη μου, στο γραφείο που βουλιάζει από χαρτιά, στις σκάλες που μου θυμίζουν ένα σιωπηλό, άλυτο σταυρόλεξο.

Στο σύννεφο που μπορεί να τρυπώσει απ' το παράθυρο του δευτέρου. Από 'κει συνήθως τρυπώνουν τα σύννεφα. Έρχονται για λίγο, βιαστικά - η λέξη κλειδί είναι βιαστικά - σου ανακατεύουν τη ζωή, σε αναγκάζουν να μάθεις να πορεύεσαι με τη βροχή κι ύστερα μόλις την συνηθίσεις φεύγουν. Γαμημένα σύννεφα!

Ανατριχιάζω.

Χρόνια είχα να κρυώνω πάλι τόσο πολύ. Κι ήμουνα τόσο σίγουρος πως είχα μάθει πια καλά να κλειδώνω τα καλοκαίρια μου. Είχα ξεχάσει βλέπεις πως η ζωή κάνει κύκλους κι ανασαίνει και τους χειμώνες. Και την ανάσα με τι τρόπο να καταφέρεις να την κλειδώσεις;

Είναι που μου λείπεις θαρρώ. Παράξενο ε; Ναι, σαν τις αμυγδαλιές ανθίζουν και τα παράξενα.

Καταχείμωνο και με μια κρυμμένη πίκρα στον ανθό τους. Αυτή που δεν θα γίνει καρπός ποτέ. Γιατί το τέλος της είναι προδιαγεγραμμένο. Σαν τη φυγή σου.

το ιδανικό "ευ" και το απροσδιόριστο ζικ - ζακ

2011-07-07T18:47:00.004+03:00

Έλειψα πολύ καιρό, το ξέρω. Μέτοικος στην χώρα του Ποτέ -Ποτέ βρέθηκα και κάποιος είχε κρύψει την πόρτα της εξόδου. Αδίκως χτυπούσα τον αγέρα, τα κύματα, τα βράχια.
Φυλακισμένος στις ανόητες ονειρώξεις μου ήμουνα. Ερευνώντας για το ιδανικό "ευ" χάνεις και το δανεικό φίλε μου.
Θα μου πεις τώρα, ειναι εποχή αυτή βρε μάστορα να μιλάς γα δανεικά; Μια κουβέντα λες, ίσα για να αποφορτίσεις λίγο μαράζι και δέκα φάπες τρως για να το κάνεις μόκο.
Πώς έλεγε ένας ειδικός; Δεν υπάρχει αποφόρτιση, υπάρχει μονάχα ενέργεια που πάει ζικ - ζακ και πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτή. Κι εσύ κι εγώ και όλοι.
Μόνο που είναι καυτή σα λάβα αυτή η ενέργεια κι αφού δεν μπορεί να βγει προς τα έξω, για να εκτονωθεί, σιγοκαίει προς τα μέσα. Αργά διαβρώνει την ψίχα μας. Χαρά θες να την πεις αυτή, αυτογνωσία, άμυνα, αυτοπεποίθηση, λεβεντιά, φιλότιμο;
Και τι θα μείνει ρε φίλε στο τέλος μου λες; Άνθρακες ο θησαυρός του εσωτερικού μου κόσμου; Σαν όρθιο λείψανο θα περπατώ και θα φτύνω μουτζούρες κι αποκαίδια;
Κάθε πρωί ξυπνώ σε μια κοινωνία που ξέχασε να μ' αγαπά, να με φροντίζει, να με σέβεται. Άτιμη κενωνία, παλιό και δοκιμασμένο. Γέλα με τους φόβους ρε. Κι αυτό επανάσταση είναι. Γελώντας ξυπνώ και βγαίνω εκεί έξω αλλά το μόνο που καταφέρνω μ' επιτυχία να κάνω τελικά είναι να περιφέρω το σαρακοφαγωμένο μου σαρκίο ελπίζοντας... Σε τι; θα μου πεις...
Σ' ένα ποτήρι κρύο νερό που θα λειτουργήσει σαν ελιξίριο πνευματικής ανανέωσης και σαν εργαλείο ουσιαστικής πυρόσβεσης. Ναι αμέ, αλλά...
Έτσι όπως εκπίπτει η αξία του ζειν κάθε μέρα καταλαβαίνεις πόσο κοστίζει ένα ποτήρι νερό; Τα εύσημα φίλε μου τα έλαβε με όλες τις τιμές το άπιαστο "ευ"... Και τα κέρδη επίσης.
Εμείς μείναμε σαν γραφικοί άποροι να ψάχνουμε με μανία τα σκουπίδια.
Κι ο θησαυρός του μακαρίτη αργεί. Για να μην σου πω ότι τον έχουν καρπωθεί προ πολλού τα κοράκια που κάποτε διώχναμε απ' τη σκέψη μας σαν όντα βδελυρά.
Τι σχέση θα μπορούσαμε εμείς οι εκλεκτοί να έχουμε με τούτα τα όρνεα; Προς Θεού, που αμφιβάλλω αν ακούει κι αυτός ή μας βαρέθηκε η ψυχή του και σιχτίρισε την ώρα και τη στιγμή που ανταμωθήκαμε.
Μέσα στην έπαρση του άπιαστου "ευ" βλέπεις, πιαστήκαμε μαλάκες, λησμονήσαμε το πιο αρχαίο τέχνασμα της αποφυγής τους. Δεν στήσαμε εγκαίρως τα σκιάχτρα μας - αυτάρεσκοι γαρ - με αποτέλεσμα να καταντήσουμε εμείς σκιάχτρα του εαυτού μας. Και η ενέργεια της απογοήτευσης και της θλίψης συνεχίζει να επιδίδεται σε αέναα ζικ - ζακ...μέχρι τελικής πτώσης. Ή κατάπτωσης να πω;

τι με κοιτάς; κουνήσου!

2011-03-06T10:38:00.004+02:00

Όλα τα δάμασα είπα πια... Τι μένει; Μια χούφτια αχλιά στην ακρούλα της ψυχής। Παράπονο θες να το πεις; Πέστο! Μαράζι θες; Κι έτσι ακούει...
Πως φτιάνουνε οι νοικοκυράδες το σπίτι στην πένα περιμένοντας τον Μουσαφίρη τον βαρύ, τον αξιοσέβαστο, αυτόν ντε που θα τις επαινέσει για την πάστρα και τη νοικοκυροσύνη τους;
Κι εκεί που όλα είναι βολεμένα όπως πρέπει... - τι σκατολέξη αυτό το "πρέπει" σα να σου γδέρνει την ψυχή είναι κι απά στη τσαγκρουνιά σου ρίχνει άπονα οινόπνευμα να δαμάσει ο πόνος, μα με πιότερο πόνο δαμάζεται στ' αλήθεια; τι σχέδιο είναι αυτό; ποια σκοτεινή ψυχή το σκάρωσε σε μια αναλαμπή απόγνωσης και πίκρας; - εκεί λοιπόν απά στο καθώς πρέπει να...εκειδά στην ακρούλα που βρεθήκανε τούτες οι σκονίτσες; Ή το ξεσκονόπανο δεν έφτασε μέχρις εκεί ή το μυαλό ξεστράτησε πιο πέρα। Κι είναι συχνό το φαινόμενο, μη θαρρείς πως υπερβάλω, εκεί που βάζεις όλα σου τα δυνατά να κάνεις κάτι που δε νιώθεις γιατί σου το πασάρουν για σπουδαίο οι άλλοι, το μυαλό να δραπετεύει αύτανδρο। Κι εκεί που πας εσύ να το στριμώξεις σ' ένα στενό κουβούκλιο αυτό να ξεπετιέται στον καθαρό ουρανό και να καλπάζει λεύτερο στα χωράφια της πιο τρελής του φαντασίας। Ακόμα κι αν αυτή μεταφράζεται στο διπλανό μπαλκόνι με τους βασιλικούς। Άμα εκεί γουστάρει να 'ναι, λογαριασμό θα σου δώσει; Δεν φτάνει που όλη τη μέρα είμαστε μ' ένα μπακαλοτέφτερο στα χέρια και γράψε, σβήσε, γράψε, σβήσε, αλλάζουμε τα φώτα σε ότι καλύτερο μπορούσε να μας συμβεί ποτές; Ποιο είναι αυτό; Να ζούμε βρε μπουνταλά। Να ζούμε, να πίνουμε ένα κρασί και να τολμούμε να ονειρευόμαστε με τα μάτια ανοιχτά। Γιατί άμα τολμάς να ονειρεύεσαι τολμάς και να ζήσεις। Άμα φοβάσαι όμως...βουρ πας για το ξεσκονόπανο। Και δώς του συγύρισμα και δως του ξεσκόνισμα και δως του σφουγγάρισμα। Μα η αχλιά εκεί...δεν φεύγει। Αυτή μονάχα μες στ' όνειρο μπορεί να μελώσει κι αντί για σκόνη παρατηρήσεων μπορεί να γίνει σκόνη ονείρων। Τι με κοιτάς; Κουνήσου! Όπου να 'ναι καταφθάνουν οι επισκέψεις। Τι θα κάνεις; Διάλεξες ή ακόμα;

μια ανθισμένη αμυγδαλιά

2011-02-13T21:37:00.005+02:00

Παραμονή του αγίου Βαλεντίνου. Τι βρίσκουν οι άνθρωποι για να θυμούνται τα απαραίτητα;

Ψωμί, νερό κι αγάπη. Πώς αλλιώς να γλυκάνει η ψυχή; Πώς αλλιώς να μελώσει η κάθε μέρα;

Φωνές, φασαρία, τρεχάλα. Κυνηγώντας το αύριο επίμονα κυνηγάμε την ουρά μας. Και δεν το κάνουμε καν σαν παιχνίδι όπως ο γάτος της αυλής. Μα σαν σε αγώνα δρόμου συναγωνιζόμαστε για ένα αμφίβολο και θλιβερό εντέλει τέρμα. Ποιο το έπαθλο αλήθεια;

Ποιος το ορίζει; Ποιος το κερδίζει; Και ποιος το απονέμει τελικά;

Ανάβω τσιγάρο. Βλαβερό, επιζήμιο, παράνομο. Συντροφιά μου σου λέω κι ας κοροϊδεύεις.

Τόσα και τόσα με επέλεξαν ας επιλέξω κι εγώ κάτι. Κι ας είναι μη αποδεκτό.

Είναι το μόνο που τολμώ να παραδεχτώ και να ακουμπήσω. Αλλιώς τις παρανομίες ξέχασέ τις... Δεν ήτανε για μας τελικά.

Σήμερα πάνω απ' τα κεφάλια μας κρεμαστήκανε κάτι κόκκινα σύννεφα...

- Θα φέρουν βροχή!

- Θα φέρουν αγέρα!

- Θα φέρουν έρωτα!

Οι γνώμες, σαν και τα λόγια, πάνε κι έρχονται στον ουρανό. Όλοι κάτι προσδοκάμε από το αύριο.

Κι αν δεν είναι αισιόδοξη μια ανθισμένη αμυγδαλιά στην καρδιά του χειμώνα, τι είναι τότε;

Την κοιτώ καθώς στρέφει τα μπουμπούκια της στο Θεό και χαμογελάω.

- Σε πείσμα των καιρών, είμαι εδώ και αντέχω. Κι εξακολουθώ μέσα στο γκρίζο που φτιάξατε να ζυμώνω με χώμα και νερό λουλούδια. Λουλούδια που έχουν στην καρδιά τους κόκκινες φλέβες. Λουλούδια που προμηνύουν την Άνοιξη, την ανάταση, την ανάσταση της ζωής. Κι εσείς, που εγωιστικά αδιαφορείτε για την απλή ωραιότητα της ζωής, εσείς, συνεχίζετε να μην χαμογελάτε;

μια θλίψη σαν κορίτσι...

2011-02-12T08:43:00.005+02:00

Περαστική θαρρώ ήταν αυτή η θλίψη. Ναι, περαστική. Δεν το 'χαν σε καλό να καλούνε ανθρώπους στο σπίτι τους. Άλλωστε ήτανε κι ο καιρός, χειμώνας με αγιάζι βαρύ. Οι δουλειές τους που τρέχανε. Οι υποχρεώσεις που δεν σταματούσανε πουθενά. Πού καιρός για βεγγέρες;
Κοριτσάκι ακόμα ήταν... Με μάτια καθαρά κι άγουρα στήθεια. Που κοίταζε τ' άστρα καταμεσήμερο κι αναστέναζε κι ύστερα ξεχνιότανε στις γειτονιές παίζοντας "μήλα" και κουτσό.
Δηλαδή καταλαβαίνεις...ούτε καν συνομίληκοι. Τι θα είχανε να λένε αν...; Γι' αυτό σου λέω, δεν υπήρχε κάλεσμα. Έτσι ήρθε, απρόσκλητη. Σαν χελιδόνι που με το έτσι θέλω χτίζει φωλιά στον τοίχο σου. Σε ρωτάει αυτό; Δεν σε ρωτάει. Μα ελόγου της;
Κι ύστερα, ότι και να ήταν εκείνοι ένα ξέρω σίγουρα. Από καιρό την είχανε ξεχάσει την άνοιξη. Ούτε που την περίμεναν πια. Περιμένει κανείς αυτό που χρειάζεται. Κι εκείνοι δεν ήθελαν ν' ανοίγουνε καινούριες ανάγκες. Τους έφτανε το σπίτι τους.
Το σπίτι τους. Θυμάσαι πώς ήτανε στις αρχές; Ένα σπιτάκι τοσοδά. Τώρα να το δεις. Δεν θα πιστεύεις στα μάτια σου.
Ανέβηκε κι άλλο η οικοδομή. Τοίχια και πανωτοίχια. Σωστό φρούριο έγινε το σπιτάκι. Κουφώματα αλουμινίου, παντζούρια ηλεκτρικά, και διπλή ηχομόνωση τριγύρω.
Ησυχία εκκλησιάς στο εσωτερικό.
"Οι πολλές φωνές με αγχώνουν" έλεγε η κυρά - νοικοκυρά το Εγώ.
"Και οι πολλές βίζιτες το ίδιο, με βγάζουν απ' τη σειρά μου" απαντούσε ο κυρ - νοικοκύρης ο Εγωισμός.
Διπλή κλειδωνιά στην ξώθυρα, διπλά και τριπλά κλειδώματα - μανταλώματα στις πόρτες και τα πορτάκια. Κάστρο σωστό το σπιτάκι. Μεγαλεία οι νοικοκυραίοι! Αυτή ήτανε η ανάγκη τους λοιπόν. Ένα φρούριο για να τους προστατεύει παντός καιρού. Για ποια άνοιξη μου λές εσύ κι άλλα τέτοια χαριτωμένα; Οι αλλαγές του καιρού δεν αλώνουν τα φρούρια. Απλά, διακοσμούνε την εξωτερική τους εικόνα ανάλογα. Είτε με χιόνια είτε με λουλούδια. Το εσωτερικό όμως μένει ανέπαφο.
Κι ύστερα άρχισε να βρέχει. Μια βροχή ψιλή σα δάκρυ μικρού παιδιού που ξεχάστηκε στην κούνια κι έμεινε αχάιδευτο. Έπαιρνε το δάκρυ η νοτιά και το ντάντευε στον κόρφο της σαν αυστηρή παραμάνα.
Η υγρασία είναι ύπουλο πράγμα. Δεν καταλαβαίνει από εμπόδια. Εισβάλλει απρόσκλητη απ' το πουθενά κι εκεί που τα είχες όλα σε μια ευπρεπή σειρά αρχίζει ν' αφήνει προδοτικά σημάδια στους φρεσκοασπρισμένους τοίχους και στις σκεπές. Αλλοιώνει την αισθητική. Κουρσεύει το απάτητο. Κατακερματίζει το όλον. Κι η μνήμη το ίδιο, μη θαρρείς...
Τα πατώματα του σπιτιού ήταν φτιαγμένα από μαρμαρόπλακα ακριβή. Λευκό και μαύρο, εναλλάξ. Την επιζητούσανε την αρμονία οι νοικοκυραίοι. Όλα μοιρασμένα σωστά.
Και οι λύπες και οι χαρές. Μα να τις κάνουνε ζάφτι. Όχι όπως θέλει η καθεμιά να τους κουμαντάρει. Α! όλα κι όλα...το κουμάντο το κρατούσανε αυτοί. Κι είχαν την ησυχία τους.
Μια χαραμάδα στον τοίχο, εκεί που με γύψινα διακοσμούσαν τα σοβαντεπιά, - κι η αυστηρότητα θέλει τα λούσα της λέμε - ήτανε αρκετή για να τρυπώσει η θλίψη.
Κι εκεί στο μαρμάρινο πάτωμα, τα νταμάκια σχεδιασμένα σοφά, μοιάζανε με σκάκι, μοιάζανε με κουτσό. Και σου είπα...ξέρεις πόσο εύκολο είναι να ξεχαστεί ετούτο το κορίτσι;
Για λίγο περνάει και τσαλακώνει το χρόνο.
- Ελάτε να παίξουμε!
Έτσι απλά.
- Ελάτε να παίξουμε!
Μύνησε στους νοικοκυραίους κι ακόμα είναι εκεί. Να μετράει τα τετραγωνάκια του σαλονιού με το ένα πόδι. Κι η νοτιά συνεχίζει να κάνει τη δουλειά της.

λογοπαίγνια του ρο, του μη...

2011-02-11T20:07:00.005+02:00

Ξαναγυρνάει το παρελθόν σαν επίμονο στοιχειό. Ανακατεύοντας τα μονοπάτια της σκέψης έτσι, που όταν τα συναντήσει ξανά ο βοριάς ίδια να μην μοιάζουν. Σαν από άλλο δρόμο κάθε φορά. Σαν... Η αλήθεια είναι πως δεν... Μονάχα το τοπίο αλλάζει ίσα για να σε ξεγελά με τεχνάσματα. Χτες μια βροχή. Αύριο ένα μωβ κυκλάμινο. Σήμερα ένα άσπιλο χιόνι.
Ξαναγυρνά. Αφήνοντας περιπαιχτικά τα χνάρια του πάνω στο λευκό πανί της μη μνήμης.
Για να κάνεις πως θες να ξεχάσεις και να σου ακυρώνει την αίσθηση.
Πρόσεξε, την αίσθηση είπα, όχι την ευθύνη.
Άλλωστε ξέρει ποιο σου κάθεται πιο βαριά.
Αμνησία είπες; Μπα... Όχι! Ξεγελιέσαι!
Είδες πόσο βαριά είναι η ευθύνη? Μη - μνήμη είπα. Κοίτα προσεχτικά.
Ηθελημένα α- μνήμονες άνθρωποι αιωρούνται πάνω απ' τις λευκές νιφάδες.
Προσδοκούν να λιώσουν απαλά, σιγαλά. Σα να μην υπήρξαν ποτέ. Αθόρυβα. Χωρίς οδύνη.
- Μην κάνεις θόρυβο!
- Ποτέ! Ποτέ!
Δεν αντέχεται για καιρό η επαφή με τα γήινα. Είναι καλύτερα να 'σαι νερό, να κυλάς, να εισβάλλεις στο χώμα. Να χάνεσαι στα έγκατα της γης. Ον σε παλινδρόμηση.
Όχι σαν λυτρωτής, ποτιστικά και καρποφόρα, ούτε σαν καρπός ανθηρής κυοφορίας, γόνιμα ελπιδοφόρος.
Σαν ξενιστής είναι το προσδόκιμο. Παγωμένος και αλλότριος. Εκδικητικά και πολεμόχαρα θνητός και θνήσιμος.
Κι η παγωνιά σε καίει να ξέρεις. Σε μαραίνει. Σε εγκλωβίζει στο μη. Το ρο...τραγουδιστικό, χαρούμενο, ανάλαφρο φθίνει. Κρυσταλλιάζει στο κρύο. Ψευδίζει.
- Ρώ - μη!
- Που σημαίνει;
- Ανδρεία, σφρίγος, δύναμη.
- Μην κάνεις λογοπαίγνια με την αλήθεια!
Τόνος κοφτός. Αυστηρός. Επικριτικός. Φόβος μασκαρεμένος σε δύναμη και εξουσία.
Όταν χιονίζει έξω μου φαίνεται τόσο φυσικό να θυμάμαι το φως που κεντούσε τις άκρες των δαχτύλων σου.
Ήταν τα μόνα χέρια που θα μπορούσαν να υποδυθούν τη λέξη "εμπιστοσύνη" τόσο πειστικά.
Τόσο που να ξεγελάσουν τον χρόνο και να θαρρώ πως μόλις χτες σε γνώρισα...

έρωτας, αυτός ο λαθρομετανάστης...

2011-02-06T01:54:00.002+02:00

Τα μεσημέρια που σχολάω απ' τη δουλειά, συναντώ στον δρόμο κάτι "παιδικά" ζευγαράκια. Αγόρια και κορίτσια που μυρίζουν φράουλα αγόρια και αγόρια που μυρίζουν γιασεμί, κορίτσια και κορίτσια που μυρίζουν ροδάκινο, σαν εκείνες τις παλιές γόμες του σχολειού που τις μασουλούσαμε αντί να τις χρησιμοποιούμε, κρατιούνται απ' το χέρι και περπατούνε αργά, πολύ αργά προς την ενηλικίωση. Δεν βιάζονται καθόλου. Μάλλον ξέρουν καλύτερα από μας. Κάθε δυο βήματα σταματάνε και φιλιούνται κάτω απ' τα γυμνά δέντρα της Δημητσάνης. Φιλιούνται, μάλιστα!Με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς. Εντός, εκτός και επί τα αυτά. Έτσι είναι ο έρωτας. Δεν έχει φύλο, δεν μπαίνει σε κουτάκια, δεν τιθασεύεται, δεν χαλιναγωγείται. Ειδικά άμα είσαι νέος και το αίμα σου χουρχουρίζει σε άλλους ρυθμούς, μυστηριακούς και αρχέγονους. Βλέπεις ακόμα ο ομφάλιος λώρος σου είναι συνδεδεμένος με τη μάνα Γη, τρέφεται από τα ένστικτα και τις ορμές, θεριεύει απ' την αδρεναλίνη που ποτάμια κινεί. Και μάλιστα αξίζει να σημειωθεί ότι θέλει τόλμη να φιλιέσαι σ' αυτόν τον δρόμο και μάλιστα μέρα μεσημέρι. Από τη μια οι μπάτσοι και η Ασφάλεια, απ' την άλλη οι αρρώστιες και τα νοσοκομεία, φθορά θέλει να πει ο ποιητής και το λέει πλαγίως.

Επαναστατεί η νιότη στην δικιά μας νοσηρή πραγματικότητα και πολύ καλά το κάνει.

Κάθε μεσημέρι κοιτώ τα γυμνά δέντρα του δρόμου. Η μάνα μου από παλιά στο νησί τα έλεγε "βρωμούσες" γιατί όταν ανθίζανε, καλό Μάη αρχές Ιούνη, γέμιζε ο τόπος από ψιλά κίτρινα ανθάκια που μονάχα φιγούρα ήτανε. Από μυρωδιά τίποτα. Το χειμώνα όμως, όταν ο αγέρας τα ξεγύμνωνε από το φύλλωμά τους ερμηνεύανε τόσο απόλυτα το κρύο και τη μοναξιά των ανθρώπων. Λέω πως τυχαία δεν φυτρώσανε τα συγκεκριμένα δέντρα στον δρόμο αυτό. Κάπως έπρεπε να συνταιριάξει η φύση με την αγριάδα της πόλης και των ανθρώπων της.

Και να δεις φίλε μου κάτι πράγματα, εκείνα τα σχολιαρούδια σημασία δεν δίνουνε για το ντεκόρ. Ούτε ηλιοβασιλέματα ψάχνουνε ούτε άστρα και φτερωτούς ιππόκαμπους.

Ξαφνικά, εκεί καταμεσής του δρόμου, παρατάνε την σάκα του σχολειού και παραλαμβάνουν την πυξίδα του έρωτα. Κι εκείνα τα άγουρα φιλιά του μεσημεριού, του κάθε μεσημεριού μοιάζουν ν' ανθίζουν σαν ζουμπούλια στην καρδιά του ουρανού.

Μα εγώ για 'κείνον τον άλλον έρωτα μιλάω. Τον ενήλικο με τα δουλεμένα χέρια, τον άγριο, τον τραχύ. Εκείνον που άμα σε πιάσει στα μπράτσα του δεν μπορεί, δεν γίνεται να γλιτώσεις.

Αυτόν τον έρωτα που ζει τη νύχτα, που καπνίζει στριφτό, άφιλτρο, που βρίζει και κλαίει σα μωρό και την ίδια ώρα ρίχνει και μια ζεμπεκιά στο τρίστρατο υμνώντας τον Αρχάγγελο κι όλους τους θεούς του Ολύμπου αντάμα. Για εκείνον τον έρωτα τον αλήτη μιλάω που σε κάνει να παραμιλάς, να παίρνεις τους δρόμους, να χάνεσαι και συνάμα να ζεις, όπως ποτέ σου δεν έζησες, με μια καρδιά στα δόντια και μια φωτιά που αναλώνοντάς σε σε γεννάει ξανά και ξανά.

Αλλά θα μου πεις, ποια νύχτα ζητώ; Γέμισε η νύχτα μας στρας και γκλίτερ, με τόσο γκλιν - γκλον στραβώθηκε ακόμα και το ένστικτο μας. Πού να μείνει χώρος για μαγεία, για αόρατα θαύματα, για εκπεσόντες αγγέλους με απέραντα μάτια;

Γίναμε ακόμα και στον έρωτα ρατσιστές, γευσιγνώστες και σωβινιστές. Σικ, ραφινάτο και καλοσερβιρισμένο το γουστάρουμε το συναίσθημα. Ελεγχόμενο. Εντός ορίων και εντελώς καθωσπρέπει.

Καλή η μαγκιά αλλά για να τη διαβάζεις στα μυθιστορήματα του Καστανιώτη όχι για να τη ζεις από Δευτέρα μέχρι Κυριακή full - time.

Λαθρομετανάστης στη ζωή μας κι ο έρωτας λοιπόν...που ενοχλεί, απειλεί, χαλάει την αισθητική μας. Αυτός ο έρωτας που επιβιώνει σαν άστεγος, κοιμισμένος πάντα πάνω στην χαρτόκουτα του μυαλού μας, που στα φανάρια δεν υπάρχει περίπτωση να τον αφήσουμε να καθαρίσει τα τζάμια της ψυχής μας. Όχι για τα δύο ευρώπουλα που θα σκάσουμε αλλά που δεν αντέχουμε διά γυμνού οφθαλμού να αντικρύσουμε το λίγο της ζωής μας.

Αυτός ο έρωτας που από όνειρο κατάντησε ρεζίλης...απόψε πού κοιμάται άραγε;

Κι αλήθεια υπάρχει τρόπος να τον βοηθήσουμε να επιβιώσει ή να τον αναλάβουν κι αυτόν οργανώσεις και κόμματα και έτσι να γίνει είδος προς εξαφάνιση;

Νύχτα είναι θα περάσει. Μην ενοχλείστε. Κοιμηθείτε ησύχως.

ας είμαστε συνετοί..

2011-02-01T16:43:00.003+02:00

Θεέ μου πόσο αβοήθητα αφήνεις τα παιδιά σου...πως τα εγκαταλείπεις έτσι στα χέρια της ενοχής!

Μακρινό όνειρο ο Παράδεισος. Άλλωστε ποιος καίγεται για έναν κήπο με απόλυτη ηρεμία?Ηρεμία βρίσκεις και στα μνήματα. Μα δεν πας - οικεία βουλήσει - να κάτσεις εκεί για πάντα.

Σε πάνε άλλοι κι ας μην σε ρώτησαν πρωτίστως.

Κάθε μέρα διδάσκομαι τον θάνατο. Τόσα χρόνια...τόσα χρόνια κι ακόμα δεν μπορώ να κοιτάξω στα μάτια τη φάτσα του και να μη θέλω να του σκάσω ένα ωραίο μπουκέτο. Έτσι, μια στάλα να πονέσει κι αυτός για να μάθει. Αντ' αυτού κάνω τα πικρά γλυκά και τον τρατάρω κυδώνι μυρισμένο μ' αρμπαρόριζα. Μην τον χάσω κι από πελάτη.

Και να πεις...δεν έχω μάθει να τα βάζω με το αναπόφευκτο. Αλλά ο τρόπος που φοριέται αυτό, ναι, αυτό είναι που με τσακίζει.

Φέτος ο χειμώνας εξάντλησε τα κρύα του. Παγωνιά στην παγωνιά ακινητοποιηθήκανε τα άκρα μας. Πώς ν' αγκαλιάσεις τον άλλον με χέρια κοκαλωμένα? Μόνο να χαιρετάς προλαβαίνεις πια. Φτύνοντας ένα χαμόγελο πικρό σαν το κουκούτσι του βερίκοκου. Κι έχοντας τα χέρια σταυρωμένα στην ποδιά σου γιατί κι αυτά αδειάσανε νωρίς μπροστά σε τόσο πόνο και δεν έχεις με τίποτα να φιλέψεις τον έτοιμο ταξιδιώτη, μη φύγει μονάχος και νιώσει την ερημιά της διαδρομής πιο ανυπόφορη απ' ότι είναι.

Κι είναι κι αυτός ο πόνος στην πλάτη σου. Καμπουριάζεις δίχως να θες. Τώρα τα σπλάχνα σου νοιάζεσαι να προφυλάξεις ή αλήθεια εκείνο το σταυρουδάκι του λαιμού τόσο ασήκωτο μοιάζει?

Και που θα 'ρθει η Άνοιξη τι? Βάσανο θα 'ναι εφέτος, μη θαρρείς. Αφού το νιώθεις, τριγύρω θέριεψε η αγριάδα, πώς να γλυκάνει ο καιρός και πως ν' ανθίσουνε οι καρδιές των ανθρώπων? Είπαμε, δεν είπαμε? Διαννύουμε περίοδο κρίσης. Ας είμαστε συνετοί και σφιχτοπλεγμένοι. Αγκυλωμένοι!

θα γειάνει...

2011-01-31T11:01:00.004+02:00

Καμιά φορά, τα φέρνει έτσι η ζωή και φορτώνεσαι πληγές. Των άλλων. Τις παίρνεις θες δεν θες, καρφωμένες σαν πεισματάρικη σφαίρα στον εγκέφαλό σου και πας. Όπου πας. Τις κουβαλάς μαζί σου. Πάλι θες δεν θες. Σαν παρέα δυσάρεστη και απαραίτητη συνάμα. Δεν πολυγουστάρεις αλλά ή αυτή ή τη μοναξιά σου και δεν... Ρουφιάνα μοναξιά. Ο φόβος και ο τρόμος των απανταχού γυμνών έχεις γίνει. Και δώστου πουλόβερ...και δώστου κασκόλ...δεν ζεσταίνεται τούτο το ανατρίχιασμα της ερημιάς.
"Την περίμενε το κοριτσάκι της να το διαβάσει. Εφτά χρονών. Δευτέρα δημοτικού." στο λέει ο τρίτος, ο διάμεσος μ' ένα σπάσιμο στη φωνή. Ένα έφηβο κλάμα. Που πάει να βγει το δάκρυ και σφίγγεις τα δόντια και το κάνεις τσαμπουκά. Έτσι, για να μην τους περάσει. Ποιανών? Ολωνών αδερφέ. Έτσι και γονατίσεις σιγά μην κάνουν διάκριση. Θες πόνος, θες καημός, θες θάνατος? Όλοι παρουσία δηλώνουν.
"Την περίμενε το κοριτσάκι της να το διαβάσει."
Περπατώ κι η φράση αυτή έρχεται ξοπίσω μου σα σκιά. Στις γωνίες λίγο αργεί. Φοβάται θαρρώ την αιχμηρή τους κόψη. Στο κρεβάτι μου βολεύεται σαν παλιά αγαπημένη. Συχνά στο πρωτοϋπνι με αγκαλιάζει σφιχτά σα να θέλει να κρατηθεί από μένα. Σα να θέλει να ζήσει μέσα στο μυαλό του ζωντανού μου νου. Αυτού που στον ύπνο πετιέται αναζητώντας μια ήρεμη θάλασσα που θα ξεπλύνει το ξεραμένο αίμα απ' των άλλων τις πληγές. Αυτή που θα ντύσει τη γύμνια μου με αρμύρα.
Οι γιαγιάδες έλεγαν πως το αλάτι της θάλασσας ψήνει τον πόνο. Και θρέφει το χτύπημα.
"Σκούπισ' τα μάτια σου. Μέχρι να παντρευτείς θα γειάνει." έλεγαν και μας σηκώνανε απ' το χώμα. Κι ύστερα μας βουτάγανε σώνει και ντε στο νερό.
"Ο πόνος με πόνο γιατρεύεται." έλεγαν σκληρά κι έφευγε απ' τα σφιγμένα χείλια τους ένας αναστεναγμός που έπιανε την άκρη του σύννεφου, ίσα να βρέξει μια στάλα, ίσα να τσαγρίσει.
"Μην κλαις. Μην κλαις είπα. Αλλιώς θα φας ξύλο. Θα περάσει. Μέχρι να παντρευτείς θα γειάνει."
Μην κλαις. Έτσι κι αλλιώς οι σκιές δεν κλαίνε. Ξέχασες?

come back...

2011-01-23T09:55:00.004+02:00

Tα βράδια κυκλοφορώ σε μια πόλη σκληρή. Με ασουλούπωτα κτίρια που επιθετικά εισχωρούν στον ουρανό της και τον κόβουν κομμάτια. Κι απ' τις ρωγμές άλλοτε αιμορραγεί κι άλλοτε βρέχει.

Τα άκρα μου είναι συνήθως μουδιασμένα. Αλλιώς δεν την παλεύω. Τη μέρα καλά, ξεχνιέσαι, λίγο το ένα, λίγο το άλλο, όλα λίγο γαμώτο. Η νύχτα όμως είναι αλλιώς. Θες δεν θες την ακούς να ουρλιάζει μες στα σπλάχνα σου, να ξύνει με τα νύχια της τα σωθικά σου μέχρι να βρει την φωλιά του πόνου. Όλοι έχουμε βλέπεις έναν κρυμμένο πόνο. Τον κουβαλάμε προσεκτικά σαν μωρό, θαμμένο στα έγκατα της ψυχής μας, τον νανουρίζουμε, τον θρέφουμε κι άμα μας τα σπάσει με το κλάμα του τον πνίγουμε με τα δυο μας χέρια σαν υστερική μαμά. Μα δεν σκάει! Μένει η απόπειρα να μας βαραίνει, σαν δειλία.

Εκεί είναι πάντα, στο πίσω μέρος της ψυχής, εκεί. Κι αλυχτάει καθώς πέφτει το σκοτάδι.

"Γιατί?...γιατί?...γιατί?"

"Μη μιλάς!"

"Γιατί?"

"Σκάσε!"

Κάθε βράδυ η ίδια κουβέντα. Κι όλο να χάνεις. Να κερδίζει αυτός. Βλέπεις μετράει και το δίκιο του ισχυρότερου κι ας μην είναι στ' αλήθεια δίκιο.

Καμιά φορά πάω να τον γελάσω. Τον κερνώ καραμέλες και γυαλιστερά κοριτσάκια, φτηνά μπιχλιμπίδια που θυμίζουν ιθαγενείς. Τότε να δεις πως αγριεύει. Μου πετά ένα χλευαστικό γέλιο στα μούτρα και συνεχίζει να ξύνει ανενόχλητος. Λες και δεν τον ξεγέλασα ποτέ. Λες κι ήμουνα πάντα εγώ ο μαλάκας απ' τους δυο μας.

"Σκάσε!"

"Μη μιλάς!"

Δεν αντέχω να σ' ακούω στη σιωπή των ανθρώπων. Δεν αντέχω να μιλάω ούτε εγώ. Σςςς...

αυγουστιάτικο...

2010-08-02T20:23:00.003+03:00

Ψαύω,

με την άκρη των δαχτύλων μου

τον ειρμό μιας φλέβας που πάλλεται

πάνω στο κορμί σου.

Παφλασμοί άγριων πόθων

ψιθυρίζουν τις νύχτες που κοιμάσαι

μικρά, άηχα μυστικά.

Κοφτές ανάσες

σπάνε μανιασμένα πάνω σε χείλια που καίνε.

Στάλες ιδρώτα ποτίζουν τους τοίχους.

Καμιά φορά φτιάχνω με το νου μου

σχήματα και τραγούδια.

Πάνω στους ίδιους τοίχους ζω.

Χρόνια τώρα.

Εκεί μεγαλώνω,

μικραίνοντας τις αποστάσεις του Χρόνου.

Όλα είναι σχετικά.

Υποκειμενικά.

Ιριδισμοί μιας ετοιμόβροχης φαντασίας.

Χτες βράδυ,

ανάμεσα στα δάχτυλά σου που μ' έσφιγγαν

συνάντησα παλιούς συμπολεμιστές μου.

Νικηφόρες ιαχές κι άγριοι βρυχηθμοί

τρόμαξαν τα μικρά ζουμπούλια που φύτρωναν στην κλίνη μας.

Μη φοβάσαι

- σου είπα -

όπως ξέρω να πολεμώ

έτσι ερωτεύομαι...

Οι σκιές μας στον απέναντι τοίχο

έμοιαζαν να είχαν βγάλει φτερά.

Κοιμήσου όμορφα!

Καληνύχτα!

ατραγάνες...

2010-07-30T18:46:00.002+03:00

Είναι κάτι απογεύματα που το τσιμέντο βράζει. Αναθυμιάσεις οξειδώνουν τα ρουθούνια σου, αργά εισχωρούν μέσα στο μπλε της καρδιάς σου, καταλαμβάνουν των ματιών σου τα νέφη κι ύστερα? Ύστερα κλάψτα φιλαράκι!
Το μπετόν αρμέ που κατοικείς, Σε κατοικεί, σε κυριεύει, σε καταλαμβάνει. Έγινες ένα εξάρτημα κι εσύ της μεγάλης πόλης. Φτύνεις νέφος και θάνατο, κούραση και φθορά. Μάταια σε περιμένει ο γιαλός των ονείρων σου για μακροβούτια κι αχινούς. Μάταια σ' αναζητούν τα κύματα να τα καβαλήσεις και να χαθείς στα βάθη των Οριζόντων.
"Θα μείνεις πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής της ζωής σου ρε Μπάμπη?"
"Τι ρωτάς?...Τι με ρωτάς? Κι άραγε μπορώ να απαντήσω?"
Το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σου σε πονάει συχνά το καλοκαίρι.
"Το βάζω κόντρα στα βράχια για να ανέβω στη στεριά κι όλο ματώνει. Κι είναι γεμάτη η παραλία ατραγάνες εδώ. " λες αθώα.
"Μα καλά, πηγαίνεις για μπάνιο χωρίς παπουτσάκια θαλάσσης? Έβγαλε η Mike ένα μοντελάκι που μια χαρά βολεύει τα πατήματα εντός και εκτός νερού. Πάρτο!"
"'Αμα συνηθίσεις να βουτάς στο νερό με μοντελάκια γάμησέ τα φίλε. Κανονικά όπως σε γέννησε η μάνα σου θα έπρεπε να μπαίνεις. Με την ελπίδα πως σε μια τόσο μεγάλη κολυμπήθρα θα βαφτιστείς στα ρηχά και θα τρανέψεις στα βαθιά, θ' αντέξεις. Όσο για το αίμα...μια στάλα κόκκινο μέσα σε τόσο μπλε, ποιος να το δει? Κι αν - αν λέω - είσαι τόσο γκαντέμης που να προσελκύσεις έτσι κανένα σκύλο του βυθού...εκεί φίλε μου, εκεί θα δεις αν είσαι μάγκας ή τσάμπα κουνιέσαι στον αφρό. Ή κολυμπάς στα βαθιά και ζεις ή στα ρηχά μαραζώνεις και πατώνεις...με μοντελάκια επώνυμα πάντα. Ναι? "

φόβοι κι ελπίδες...

2010-07-08T18:46:00.003+03:00

Δίπλωσες με προσοχή την ψυχή σου, η τσάκιση έστεκε αδιατάρακτη, θαρρείς κολαρισμένη πως ήταν, και έμενε, από χέρι παστρικό, νοικοκυρεμένο.

"Εμείς στην επαρχία αγόρι μου παστρικές δε λέμε τις πουτάνες, τις βαριές νοικοκυρές λέμε που τα απλωμένα ρούχα τους στον ήλιο μοσχοβολούν σαπούνι κι αφρό απ' τα κύματα που δέρνουν τις ζωές μας."

Σεντόνι λευκό που εγκλωβίζει το φως του καλοκαιριού γεμίζει τα μάτια σου.

"Να! εδώ δα απίθωσέ την την ψυχούλα σου να ξαποστάσει. Είναι καθαρά και ήσυχα. Κι ύστερα γείρε το παντζούρι να κοιμηθείς μια στάλα"

Από μικρός κάθε φορά που έφτανα στο κρεβάτι μου - σα ναυαγός που αντικρίζει νησί καταμεσής του πελάγου, για τέτοια λαχτάρα σου μιλώ - έχωνα τη μούρη μου στα σεντόνια και μύριζα αχόρταγα τη λεβάντα και το πράσινο σαπούνι. Κι ύστερα σταύρωνα με το δεξί μου το μαξιλάρι για να ξορκίσω τα κακά όνειρα και τους εφιάλτες.

Όποιος δεν τον έζησε δεν μπορεί να τον νιώσει τον τρόμο του εφιάλτη, την ανάσα που σπάζει, τη φωνή που δεν ακούγεται, την απόλυτη παράδοση στους πιο βαθιούς σου τρόμους.

Εκεί όπου κανένας δεν έρχεται να σε σώσει εγκαίρως.

Έτσι που σαν ξυπνήσεις με γουρλωμένα μάτια και μια καρδιά που απειλεί να το σκάσει απ' το στήθος σου κλωτσώντας όχι χαλικάκια μα κοτρώνες, μεγάλες, λιθάρια ολόκληρα, η κούραση που σε κυριεύει μετά τον κάματο του ονείρου αλλά και η γαλήνη με τίποτα δεν πληρώνεται.

Πάλαιψες με το φόβο σου και τον νίκησες. Ξύπνησες. Είσαι ζωντανός.

Για πόσο ακόμα όμως? Μέχρι το επόμενο όνειρο?

Γι' αυτό το μαξιλάρι γίνεται φορέας της παιδικής ελπίδας, αν το σταυρώσω και καλέσω τον Ταξιάρχη να με φυλάει δεν θα 'ρθει ο εφιάλτης, ούτε κι ο φόβος, έτσι δεν είναι?

"Μπάμπη αγόρι μου λυπάμαι που στη χαλάω, μα ο φόβος πάντα θα βρίσκει μια χαραμάδα να τρυπώνει στα όνειρά σου όσα σταυρουλάκια κι αν μαστορέψει το μυαλό σου. Το θέμα είναι να αντέξεις να τον δεις στα μούτρα ένα βράδυ, να τον αντικρίσεις κατάματα με μια σεβαστική οργή κι ύστερα να χορέψεις μαζί του ένα ωραίο χασάπικο, στηρίζοντας στον ώμο του πάντοτε το δεξί σου χέρι. Μη βιαστείς να ρωτήσεις γιατί το δεξί κι όχι το αριστερό σου. Γιατί το δεξί είναι αυτό που σηκώνεις πιο εύκολα...για ότι... Κι ύστερα ονειρέψου ότι τραβάει η καρδιά σου! Ονειρέψου στα σίγουρα!"

Μήπως?

2010-06-10T21:25:00.003+03:00

Είμαι πάντα εκεί...στην εξώπορτα που μένει ερμητικά - όχι παρορμητικά - κλειστή...με το χέρι κρεμασμένο στο πόμολο σαν άδειο ρούχο...

- Θα φύγω!

'Ολο έτσι λέω. Γυρνάω αργά το κλειδί! Έτσι που το κλατς στην κλειδωνιά να σπάσει σε χίλια κομμάτια την ησυχία. Την ησυχία? Την ανία ήθελα να πω. Την ατολμία. Την δειλία. Την αναβλητικότητα. Έτσι που που να γεμίσει ο απέναντι τοίχος από κοπάδια μικρών πουλιών που φτεροκοπούνε ενθουσιασμένα.

- Θα φύγω! Θα ψάξω να βρω άλλα κλίματα, πιο θερμά, άλλα σώματα, πιο ζεστά, άλλους ανθρώπους, πιο αληθινούς, άλλη ζωή, πιο ουσιαστική. Πιο...πιο...πιο...

Κάποτε τελειώνουν οι λέξεις. Και τα όνειρα, μη θαρρείς. Σε γειώνει η ζωή η ρουφιάνα και το χέρι σου στο πόμολο παθαίνει αγκύλωση. Χίλιες καρφίτσες το τσιμπάνε αλύπητα και μέσα απ' αυτό καρφώνονται σαν λιλιπούτειες κούκλες μαύρης μαγείας στην καρδιά σου.

Κι είναι ίσως απομεσήμερο ή βυσσινί δειλινό, έξω μπορεί ν' ακούγεται η φωνή ενός γείτονα που μιλάει στο παιδί του, η τηλεόραση του αποπάνω σου παίζει στη διπασών μια soap opera.

Ξαφνικά οι λέξεις αγαπώ, ονειρεύομαι, ελπίζω, είναι μελό πάνω σ' έγχρωμο δέκτη. Μια μυρωδιά ανάμεικτη από καμμένο λάδι και γιασεμί σκορπίζει στο σαλόνι σου.

Ξεκρεμάς το χέρι απ' το πόμολο και σκύβεις το κεφάλι. Ηττήθηκες! Μια σάλπιγγα - ασίγαστη - μέσα σου βαράει υποχώρηση.

Κάποτε, κάποτε ακόμα και το να μένεις είναι γενναία πράξη, σκέφτεσαι. Μια πίκρα σκαλώνει στον λαιμό σου. Θα 'ναι απ' το τσιγάρο σκέφτεσαι και το κόβεις μαχαίρι.

Κάποτε, κάποτε ακόμα και το να μένεις, εν γνώση σου, είναι μια γενναία πράξη, ξαναλές και αδειάζεις στον κοντινό καναπέ. Είναι κιόλας δέκα.

Κοίτα! Η τηλεόραση παίζει σε reality την ζωή σου.

Ρε Μπάμπη - αναρωτιέσαι φωναχτά - μήπως δεν υπήρξαμε ποτέ? Μήπως κάποιος ευφυής σεναριογράφος μας επιννόησε για να βγάλει φράγκα ή μήπως μοιάσαμε στην πορεία με χιλιάδες άλλους που προσδοκούν μια άπιαστη ιλουστρασιόν ευτυχία? Μήπως?

"καλά, καλά!'

2010-05-29T19:06:00.004+03:00

...κοιμάσαι...χρόνια τώρα κοιμάσαι, με μια ρυτίδα να χωρίζει κάθετα τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου σου...απέχει η λογική σου απ' το συναίσθημα, πάντα απείχε, δεν ξέρω γιατί, μπορεί έτσι να γεννήθηκες, μπορεί έτσι να σε δίδαξαν, μπορεί έτσι να συνήθισες...μα, από τότε που σε γνώρισα εγώ, δυο χιλιάδες χρόνια πριν και βάλε έτσι ήσουνα...κοινωνός της αιώνιας γαλήνης...ενός ύπνου που δεν σπάει με τίποτα όσα λιθάρια κι αν έρθουν καταπάνω του...

στο 'λεγα θυμάσαι? άμα δεν περπατήσεις ξυπόλητος πάνω στ' αγκάθια μην περιμένεις να φυτρώσουν μπουμπούκια στην καρδιά σου...δεν άκουγες...ποτέ δεν άκουγες...γύρναγες πλευρό και έλεγες σιγά..."καλά, καλά!'

...τόσα καλά που στράβωσαν στην πορεία ποιος τα μέτρησε? εσύ ή μήπως εγώ? κανείς μας...γιατί κανένας από μας δεν έκανε τον κόπο να πεταχτεί όρθιος απ' το κρεβάτι και να κοτάξει το θηρίο κατάματα...και ξέρεις ρε φίλε...κι οι τάφοι μας μη θαρρείς, με κρεβάτια μοιάζουν...κι όσο και να λες εκεί μέσα "καλά, καλά" ο μπάρμπα Πέτρος δεν ακούει, ούτε κι οι ευκαιρίες μας...το χώμα μπορεί να λιπαίνει τους καρπούς τις φωνές όμως τις ξεθωριάζει...από παλιά...θυμάσαι?

αλήθεια...

2010-04-18T13:50:00.003+03:00

...πάντα στεκόμουνα με το μάτι στο παράθυρο και το χέρι στο πόμολο της πόρτας...κλειστοφοβικός λες? ,μπα! όχι...αλλά να...είχα πάντοτε την πεποίθηση
πως όπου να 'ναι φεύγω, αναχωρώ, απομακρύνομαι...από πού και προς πού θα ρωτήσεις?
δεν ήξερα! δεν σου έχει τύχει ποτέ να έχεις μόνιμα μια αίσθηση που δεν έχει λογική
αιτία ύπαρξης και σκοπού αλλά που να σε κατατρέχει δια βίου?...να μη σ' αφήνει να χαρείς τίποτα, ούτε έναν καφέ με ησυχία, μια αγκαλιά, ένα φιλί...
...ξένος! πάντα ξένος στην ζωή μου ένιωθα και αναχωρητής...και το σπίτι μου,
ω! ναι το σπίτι μου έμοιαζε με ξεχασμένο πρακτορείο, ρούχα και βιβλία μέσα σε
σακκίδια ξεχειμώνιαζαν, κούτες και κουτάκια χρησίμευαν για τραπέζια, ράφια,
τασάκια πολλές φορές και το κουδούνι της εξώπορτας? σειρήνα ενός μπάρκου που
δεν ξεκίναγε ποτέ..τα σκοινιά άραγε ήτανε τόσο στέρεα ή οι κάβοι άπαρτοι? ή μήπως
το καραβάκι που περίμενα ήταν από φτηνό χαρτί κι είχε βουλιάξει στον δρόμο?
η ουσία ήταν πως με τούτα και με 'κείνα ποτέ μου δεν ταξίδεψα...συνήθως κληρωνόμουνα επιλαχών...αναπληρωματικός ταξιδευτής άμα δεν...αλλά ποτέ εκεί όταν ξεκινούσε το πλοίο...κι έτσι περάσαν χρόνια...τόσα χρόνια που καμιά φορά, βράδια συνήθως με τη μυρωδιά της ανθισμένης νεραντζιάς να τρυπώνει τόσο βαθιά στις μνήμες μου και να μου γδέρνει τα σπλάχνα, τα μετρούσα σαν σποράκια που δεν άνθισαν και μου μάτωνε η ψυχή...τι λόγο θα δώσω άραγε αν ποτέ κληθώ ν' απαντήσω στο ερώτημα : "τόση ζωή που σου 'δωσα πού την ξόδεψες αλήθεια?" .....

το τεφτέρι...

2010-03-31T07:11:00.003+03:00

...κι είναι κάτι νύχτες που λες, εντελώς ανθρωποφαγικές,

ορμάνε ανελέητα πάνω σε ότι τρυφερό έχεις και το ξεσκίζουν,

το πρωινό που έρχεται σε βρίσκει μόνο και αποκαμωμένο,

αθεράπευτα ρομαντικό και εντελώς μαλάκα, τόσο που λες πως

υπάρχει αναγκαιότητα πλέον να βρεθεί το εμβόλιο κατά της

μαλακίας μήπως και τη γλιτώσεις μια φορά...αλλά δεν...

...μετά από τέτοιες νύχτες το ξημέρωμα κόβει σα γυαλί, το μόνο

που επιθυμείς και δύνασαι είναι να κοιτάς το κενό, αμίλητος,

ακίνητος, χωρίς ανάσα αν είναι δυνατόν, ακόμα και η

αντανακλαστική κίνηση της αναπνοής σε πονάει...μόνος σου!

...δεν καταλαβαίνεις γιατί ποτέ δεν κατάλαβες, ματαιοπονούσα,

σου μιλούσα για ιδέες και μου μιλούσες για χρήματα, σου μιλούσα

για αγάπη και μου μιλούσες για δανεικά...αμ! δεν επιστρέφεται

η ρημάδα η ανθρωπιά, το νοιάξιμο, η στοργή, η τρυφερότητα,

δεν επιστρέφεται η αγκαλιά, το χάδι, το ενδιαφέρον...καμιά τράπεζα

μέχρι σήμερα δεν έχει βρει τι τόκος και τι επιτόκιο της αναλογεί

ώστε να σε διευκολύνει...στα τεφτεράκια σου εσύ πόσο με έχεις

χρεωμένο? γιατί εγώ δεν κρατούσα τεφτέρι, είχα κι έδινα κι όταν

έφτασε ο χρόνος της αποχώρησής σου από το κατάστημα,

ανασήκωσες τους ώμους, έριξες μια κλωτσιά στη τζαμαρία και

την έκανες με ελαφρά...

δυο μέρες τώρα σπασμένα τζάμια μαζεύω, κόβομαι σε μικρά - μικρά

κομμάτια αλλά δεν σταματώ...μέχρι το Πάσχα όλο το μαγαζάκι θα 'ναι

καθρέφτης...άσε, μην περάσεις...τα χρέη των ληστών παραγράφονται

μέρες που είναι...πόσο μάλλον τα δικά σου που είσαι και άνθρωπος

του Θεού!...τι ακούει κι αυτός ο Θεός και δεν τρομάζει...

η μόστρα!

2010-03-29T13:08:00.004+03:00

Γκανγκ! Τέλος χρόνου! Τέλος εποχής! Τέλος παράστασης!

- Το σκότωσα το κάθαρμα, εκείνο το μικρόψυχο ανθρωπάκι,
που όλο γλύκα και αγκαλιά ήτανε και δεν ήξερες από πού
θα σε βρει το κακό...τι τέλος και τι αρχή μου τσαμπουνάς?
Το 'κανα και πάει τέλειωσε. Και να σου πω και κάτι που
δεν ξέρεις? Είμαι και μάγκας εγώ, δε μασάω, όλα τα σφάζω
όλα τα μαχαιρώνω και με τη μαλακία μου ευθύς και ξεχρεώνω!

Επικαιρολογώντας όλοι με τον Ιούδα τα
βάζουμε, ο προδότης, ο έτσι, ο αλλιώς...τι πρόδωσε λοιπόν
κι αυτός? τι περισσότερο απ' τον εαυτό του τον ίδιο? απ' το
φωτεινό κομμάτι της ψυχής του? ενάντια στον εαυτό του
εγκλημάτισε, τη δικιά του ελπίδα σκότωσε, τη δικιά του ζωή...

- Έλα μωρέ τώρα! Αγάπη, αγάπη, αγάπη, σα τσίχλα
τη μασουλάτε τη λέξη, την αναπαράγετε σε πεζοδρόμια
και πάρκα, σε δωμάτια κλειστά και σε μπαρ μισοφωτισμένα...
Αγάπη...τι είναι επιτέλους η αγάπη περισσότερο από μια
σαπουνόφουσκα που διαλύεται γεμίζοντας σάλια τον αγέρα?

Κι ύστερα ως προς τι τόσο μένος? Μια ιδέα εξυπηρέτησε στην
Ιστορία κι αυτός, δεν έψαχνε τον Σωτήρα των Ψυχών, τον
Σωτήρα των Εθνών αναζητούσε και έτσι όπως τα κάναμε, από τότε
μέχρι και σήμερα η κοσμική εξουσία πάντα ωφελείται εις βάρος της
πνευματικής...ή απλά η πρώτη συνήθως προδίδει την δεύτερη.
Βέβαια η δεύτερη συνήθως θεοποιείται αλλά ποιος χέστηκε?
Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια είναι το τρίπτυχο.
Και οι μιμητές του Ιούδα συνήθως άνθρωποι θεοσεβείς είναι,
πατριώτες και σεπτοί οικογενειάρχες...
Μη βλέπεις που δεν σκουπίσαμε κάτω απ' το χαλί. Ποιος το γαμάει
το χαλί τώρα? Η μόστρα να είναι καλά φίλε μου, η μόστρα.
Κι άσε τα χαλιά...άλλωστε τι χαλιά, τι χάλια...όλα δικά μας είναι!
Τόσο αγώνα κάναμε μέχρι εδώ, δεν θα τον αφήσουμε να πάει
χαμένο. Κι εσύ στηλιτεύεις σήμερα εκείνον τον αρχαίο Ιούδα!
Οι καινούριοι - εντελώς νέας κοπής, κίβδηλης αλλά δεν... -
απαρατήρητοι περνάνε?
Κι έχουν για άλλοθι κάτι ψεύτικα φτερά,
τελείως αποκριάτικα...μόνο που κανείς δεν τους πληροφόρησε
πως οι Απόκριες πια τελειώσαν. Άντε και του χρόνου βρε!
Ως τότε....υπομονή! Κι η κλεψύδρα...μετράει...

action man VS αξιον εστί

2010-03-29T07:53:00.005+03:00

...έχω συνηθίσει λοιπόν να κάνω το μαλάκα, ενίοτε με μεγάλη επιτυχία

τόσο, που άμα ήταν πραγματικά ρόλος θα είχα κερδίσει μια ντουζίνα

και βάλε Όσκαρ...έτσι είναι και γιατί να το κρύψουμε άλλωστε?

άμα παι-ζεις στα ψέμματα όλο και κάτι κερδίζεις, άμα όμως παι-ζεις

αληθινά, συνήθως χάνεις κι αυτά που έχεις...

άντε μετά να εμπιστευτείς τους ανθρώπους...στα κλειστά ή στα ανοιχτά φώτα

πάντα θα 'χεις το φόβο ότι από κάπου ακούγεται ένα "action" ...τώρα

αν αυτό κολλάει με το action man ή το αξιον εστί...δύσκολο...πολύ δύσκολο,

το πρώτο συνήθως χρειάζεται φαντεζί στολή και αμερικανοτραφή εγκέφαλο

βλ. χοντροκομμένη αφέλεια, το δεύτερο όμως απαιτεί εγκεφαλικά μπαλάκια...

και συχνά αναρωτιέσαι...αξίζει τον κόπο? μήπως προτιμότερο

είναι να παριστάνεις το πρώτο και να ρίχνεις και καμιά σφαλιάρα κατά

λάθος κι εξεπίτηδες? γιατί το δεύτερο για να το αντιληφθεί κάποιος πρέπει

και να ξεπερνάει το μέσο όρο νοημοσύνης και να 'χει και μια σχετική παιδεία,

αλλιώς...βράστα! και δεν είναι που εσύ τα βράζεις είναι που σε ζεματάνε κιόλας...

φλούδες το πετσί σου...επαναστατεί και σ' εγκαταλείπει...πόσο ν' αντέξει

κι αυτό την κακοποίηση...θέλοντας και μη, ή σκληραίνει ή φυραίνει...

πάλι εσύ τελικά είσαι ο χαμένος...αλλά καλύτερα, τουλάχιστον χαμένος

άνθρωπος....όχι χαμένος ρόλος!

για να ξέρω...

2010-03-28T10:51:00.003+03:00

...όχι, δεν είναι που δεν ήτανε το στόρυ καλό, μια χαρά έργο ήταν,

είχε δράση, πλοκή, δυνατές σκηνές, αγωνία, ωραίους πρωταγωνιστές,

και το σενάριο καλογραμμένο, νόστιμες ατάκες, ανατροπές, εκπλήξεις,

γέλιο και δάκρυ μαζί, εμπνεύσεις της τελευταίας στιγμής...όχι, όχι,

το μενού ήταν πλήρες...ωραία σκηνοθεσία, ωραία φωτογραφία,

καταπληκτικά κοστούμια, μέχρι και το ποπ-κορν του διαλείμματος

ήταν μιαμ!...αλλά να, κάτι δεν μου καθότανε καλά απ' την αρχή,

κάπως δεν με βόλευε το κάθισμά μου, στη σκοτεινιά της αίθουσας

κάτι έβγαινε απ' το πάτωμα θαρρείς και μου έσφιγγε το λαιμό, δεν

μπορούσα ν' ανασάνω...καμιά φορά ξέρεις το σκοτάδι γίνετε εχθρός

και μάλιστα αμείλικτος...το έχουν αυτό τα σκοτάδια, αυτή τη διπλή

ιδιότητα ντε, να γεννούν όνειρα αλλά να θρέφουν κι εφιάλτες...

κι η μουσική το κάνει αυτό καμμιά φορά αλλά βιάζεσαι να πεις τότε

πως δεν έχει σχέση...εσύ φταις που συνδέεις το μέσα σου μ' ένα

συγκεκριμένο τραγούδι...το τραγούδι τι φταίει? κι έτσι αθωώνοντας

τις συγκυρίες και τα σημεία γύρω σου βγαίνεις μόνος υπαίτιος εσύ!!!

κι εκεί που έχεις την εντύπωση πως εισέρχεσαι στον κόσμο δαφνοσκεπής

βρίσκεσαι στον σταυρό ν' αγναντεύεις αφ' υψηλού τους αθώους...

ακόμα και τότε αν σε ρωτήσουν θα πεις...

"δεν φταίνε τα καρφιά, τα χέρια μου φταίνε που μπήκαν από κάτω τους"

και θα προσδοκάς μια εκ νεκρών Ανάσταση...εκ νεκρών μπορεί αλλά

εξ ανεύθυνων γίνεται? απλά αναρωτιέμαι...σα Μπάμπης κι εγώ...

ή οι Μπάμπηδες όλου του κόσμου δεν έχουν δικαίωμα στην ελπίδα

της Αναστάσεως? για να ξέρω....

please mind the gap...

2010-03-26T10:18:00.004+02:00

...the gap...the gap...το άκουγα συνήθως στο μετρό,
εκεί που χάζευα αφηρημένος τη σκοτεινιά της στοάς,
λαγούμια φτιάχνουμε εμείς οι άνθρωποι κάτω απ' τη
γη προκειμένου να κινηθούμε πιο γρήγορα...να πάμε
που? όσο κι αν τρέξεις δεν πρόκειται να γλιτώσεις απ'
όσα σε κατατρέχουν, μαζί σου τα κουβαλάς, τα φτιάχνεις,
τα διπλώνεις προσεκτικά, τα κρύβεις σε συρτάρια ή
πάλι τα τσαλακώνεις άτακτα και τα παραχώνεις σε
ντουλάπες κλειδωμένες, ανοίγεις την πόρτα και φεύγεις,
μα εκείνα εκεί! μαζί σου, κολλημένα πάνω σου σα δεύτερο
πετσί...κι όσο και να τραβάς για να ξεκολλήσουν τον
εαυτό σου ματώνεις....please mind the gap....επιμένει
το σλογκανάκι...ανάμεσα σε συρμό και πεζοδρόμιο, ένα
τοσοδά κενό...αυτό σου υπενθυμίζουν οι ανακοινώσεις...
ένα κενό που δεν γεμίζει με μυνηματάκια και σκέψεις
μικρές που αφορούν τον καιρό και το έργο της Τρίτης,
Πέμπτης, βάλε όποια μέρα σου αρέσει...βλέπεις,
χρειάζεται αέρα το τραίνο για να φεύγει, για να κινείται,
για να ελίσσεται...εσύ όμως φίλε μου? τι χρειάζεσαι?
γιατί μονίμως στο κενό σε βρίσκω πεσμένο κι ας λένε
οι ανακοινώσεις...please mind the gap...κι εγώ που νόμιζα
πως gap είναι εκείνα τα φιρμάτα ρούχα...κι εγώ που...
θα κάνω φίρμα το κενό μου τελικά...να! σαν και σένα...

μην κάνεις θόρυβο...

2010-03-25T20:55:00.000+02:00

...να δεις που όλο και συχνότερα τώρα θα αναφωνώ από καιρό εις καιρού

"είμαι ο Μπάμπης κι είμαι καλά"...το πιστεύεις λες? όχι ρε φιλαράκι δεν...

αλλά λέγε λέγε πού θα πάει? θα πειστώ! αφού όλοι γύρω μου βαλθήκανε

να με πείσουνε πως εγώ, εγώ ο απλός, γνωστός και συνηθισμένος Μπάμπης

φταίω για όλα...ακόμα και για τον Β' Παγκόσμιο φταίω, για τις προφητείες

του 2012 φταίω, για το αμάξι που σκούριασε φταίω, για το δώρο που δεν

έφτασε, φταίω...για όσους ζυγιστήκανε στην πλάστιγγα της ζωής και

βρεθήκανε λίγοι, φταίω, για το χαλασμένο καζανάκι του τρίτου, ακόμα και

γι' αυτό φταίω! φταίω! φταίω! φταίω!

...το πήρα απόφαση κι εγώ και σταμάτησα να μιλάω, σταμάτησα να σκέφτομαι,

σταμάτησα να αντιδρώ, σταμάτησα να συμμετέχω...αφού έτσι κι αλλιώς έφταιγα

ως προς τι? μονάχα να ονειρεύομαι δεν σταμάτησα αλλά κι αυτό το έκανα

λιγωμένα πια, με μια εξάντληση και μια ταραχή, σαν να 'ταν το όνειρό μου

καμιά παντρεμένη γκόμενα που έπρεπε κρυφά να την πηδήξω με την ανάλογη

ησυχία και προφύλαξη...ούτε λόγος για ξένοιαστες βόλτες χέρι - χέρι στον ήλιο...

...μια ζωή χέρι - χέρι με το Φόβο τους με ανέθρεψαν τώρα θα άλλαζε το έργο?

και γιατί άλλωστε? αφού τα ατμοσφαιρικά θρίλερ πουλούσαν τρελλά εισιτήρια

τι τις χρειαζόμασταν τις ανάλαφρες κομεντί? αν δεν τους καθότανε η σκηνοθεσία

ή η παραγωγή το πολύ - πολύ να το γυρίζαμε σε δράμα...εξασφαλισμένο sold out,

μην το ψάχνεις... σκέψου το που σου λέω...μεγαλώνοντας ακόμα και για το ονείρεμα

απαιτείται νταβατζής και χοντρό πορτοφόλι...αλλιώς μπατίρησες παντοιοτρόπως...

γάμησέ τα σου λεω...αλλά θυμήσου...να μην κάνεις θόρυβο!